Afasie gaat over het beheren, gebruiken en beheersen van taal.
Bij mij is afasie het gevolg van een aneurysma in mijn schedel.
Ik was een germaniste met liefde voor literatuur. Ik was ook een zelfstandige bedrijfsmanager met taalliefde voor duidelijke, Nederlandse en Engelse communicatie.
Oei.
Na die aneurysma aanval wist niet wat ik moest zeggen. Ik wist zelfs niet hoe ik moest spreken.
“Bloem”
“Appel”
Mijn eerste woorden.
Laat ons zeggen dat we intussen geëvolueerd zijn.
Andere talen
Nederlands is mijn moedertaal. Af en toe gebruik ik zelfs een lokaal dialect. (I know, I know… Die Oost-Vlaamse toch…)
Maar wat doe ik met mijn andere talen? Kan ik die opnieuw activeren? Kan ik die opnieuw beter beheren, gebruiken en beheersen?
– Kunnen we dat?
– Doeng weir voesj?
– Let’s see, shall we?
En erger nog:
“On y va?”
Mijn antwoord?
Auchan
Auchan – Bienvenue 🙂
Drive, Click & Collect, Livraison… C’est vous qui décidez !
J’en suis sûre.
Opaalkust
Weet je. Toen ons Margo een klein meisje was, gingen wij vaak naar de Opaalkust in Frankrijk.
Wimereux.
Oesters.
Macarons.
Wijn.
Bier.
Rust.
Liefde.
Veel liefde.
Voor de boodschappen gingen we naar de Auchan. In 2023 gingen we naar de Auchan in Boulogne-sur-mer. We gingen daar heel graag.
Ons Margootje was toen 11 jaar en ze ging met mama naar de Auchan voor cadeautjes voor haar papa zijn verjaardag.
Mama heeft daar pech gehad in 2023. Een eerste keer. Aneurysma.
Twee keer pech
In 2026 heeft mama een tweede keer pech gehad, deze keer in België. Ik had een epilepsie-achtige, lichamelijke aanval.
Na deze aanval zat ik zo diep. Mensenlief, zo diep.
Veel medicatie in mijn lijf. Mijn rijbewijs voor een jaar kwijt. Weeral?!
Kreeg ik een depressie of begon ik met zelfmoordneigingen?
Geen idee, maar zo wou ik niet verder met dit leven.
Voor mijn liefdevolle man en straffe dochter wou ik meer doen.
Vroeger had ik altijd een visie om situaties te bekijken en te behandelen op een realistische manier.
Ik weiger om die “kreft” in mijn hoofd toe te laten (zie mijn vorige blog).
Project
Elk begin moet een einde hebben. Dat geldt voor elk project.
Mijn leven is mijn project. Deze afasie na mijn hersenaneurysma is een onderdeel van dit project. Maar niet mijn einde.
En ik stelde mezelf de nodige vragen:
– Wil je terug naar Frankrijk? Ja of nee?
– Wil je terug naar de plek waar je altijd ging? Ja of nee?
– Wil je terug boodschappen doen in de Auchan? Ja of nee?
– Ben je klaar om deze afasie-ballon te doorprikken en een nieuw pad te bewandelen? Ja of nee?
Ja. Dat was het antwoord op elke vraag.
Dat was duidelijk mijn doel.
Als je diep valt, kan je hoog klimmen.
Zo zit ik in elkaar.
Opstaan
Dus contacteerde ik Auchan. Toen ik daar flauwviel na mijn aankoop in de winkel, werd alles op stop gezet. De grote betaling was gedaan, maar de boodschappen belandden niet in ons huis. Dat belemmert mij. Het bleef me storen.
Want als ik daar val, dan wil ik daar ook opstaan.
En dat heb ik nu gedaan.
Slechte herinneringen
Toen we daar arriveerden, kwamen alle slechte herinneringen boven.
We werden allebei onwel. Droevig. Stil.
Maar Raf en ik keken naar elkaar. En we wisten gewoon dat we elkaar nog altijd beminnen.
Niet graag zien, hoor. Echt beminnen.
We gaven elkaar een handje en gingen naar binnen.
We vroegen naar de Client Relations dame. En Français!
“Bonjour, je suis Maya Staels. J’ai un rendez-vous avec Emilie Dandre. Je suis désolée, mais j’ai aphasie. Pourriez-vous m’aider s’il vous plaît?”
De dame en het securityteam kwam eraan.
Met een bon. En een orchidee.
En vooral met het verhaal rond mij en rond ons allemaal.
En Français.
Ik heb niet alles begrepen, maar Raf deelde met hen alles wat we wilden doorgeven.
Want eigenlijk dachten ze allemaal dat ik gestorven was in het ziekenhuis.
Niet dus.
Mooi gesprek
Dit Auchanteam was blij dat ik nog leefde. Als een persoon. Als een levenspartner. Als een ouder.
En dat we kwamen langskomen om hen in levende lijf te zien en te bedanken.
We wilden hen vooral onze enorme dankbaarheid tonen voor hun immense hulp en hun intense bezorgdheid.
En we willen gewoon doorgeven dat we hier zo graag opnieuw boodschappen doen.
We hebben allemaal met elkaar geknuffeld. En een traantje gelaten.
Maar we apprecieerden vooral deze enorme positieve levenssteun.
Dit was zo een mooi gesprek.
We gaan dus terug naar de Auchan.
De volgende keer gaan we niet huilen. Promis?
En ik beloof ook dat ik de securityman die me gered heeft, niet opnieuw ga doodknuffelen. Ik ga hem gewoon de allermooiste glimlach geven.
Merci beaucoup, mes amis. À la prochaine!
Maya
Bienvenue chez les Ch'tis
P.S. Bienvenue chez les Ch’tis is altijd al onze favoriete, Franse film geweest.
En deze zin over jouw bezoek aan de Opaalkust is nog nooit zo echt geweest als deze keer:
“Tu pleures deux fois: une fois en arrivant et une fois en partant.”
P.P.S. Dit verhaal werd ook gecommuniceerd in Frankrijk in de Auchan nieuwsbrief.
P.P.P.S. Wil je het volledige verhaal horen? Luister naar deze podcast. Of contacteer me om een afspraak te boeken.