Jaja, “kreft” is Vlaams Nederlands. Maar ik vind geen ander woord dat geldt voor de waanzin die soms door mijn hoofd gaat. Dank je, mijn attente lezers, voor deze Vlaamsche taalliefde.
Positief
Tot nu toe was ik optimistisch. In mijn vorige blogs vonden jullie referenties, aanbevelingen, hoop. Hopen op een beter lichaam. Hopen op een betere geest. Hopen op een betere taal. En vooral – hoop op een beter leven.
Soms ging het heel goed. Mijn man en dochter waren eindelijk opnieuw gelukkig en ik ook. Papa draaien (platen). Mama lezen (graphic novels). Dochter leren (school en vrienden). We waren eindelijk weer beter.
Epilepsie
Gelukkig, want begin februari kreeg ik een 2e epileptische aanval. Ik viel flauw toen ik in onze garage rode kool wou opbergen in onze vrieskast. Ik voelde me slecht en vermoedde dat ik ging flauwvallen. Ik ging zitten op een veilige plek en daar viel ik flauw. Onze poetsdame vond me en belde naar de ambulance. Ik bracht 4 dagen door in het ziekenhuis, verwerkte zware medicijnen, verloor mijn taal en kreeg zware/negatieve herinneringen. Heel heftig, ik voelde me echt rot. De zware depressie was niet ver af.
Niet meer rijden
En dat was het ergste niet. Want mijn rijbewijs werd opnieuw afgenomen. 1 jaar niet rijden. Alsof de impact op mijn hart van die tweede epilepsie-aanval niet erg genoeg was…
Als ik naast mijn man aka chauffeur zit, denk ik vaak “er zijn hier mensen die rijden met zware medicatie of cocaïne in hun bloed. Als zij een fout maken of flauwvallen, krijgen ze een boete. En mogen ze opnieuw rijden.”
Maar ik mag niet rijden. Laat staan dit bespreken met een taxibedrijf om mijn vervoer te onderhandelen. Ik kon mijn afasieprobleem niet meer verwoorden.Mijn woordenboek was weer gesloten of gestolen door die epilepsie.
Waar is mijn vrijheid? Waar is mijn zelfstandigheid? Waar is mijn onafhankelijkheid? Hoe kan ik dit verwerken en bespreken met de neuroloog en de dokters, psychologen en ambtenaren?
Gone.
Oh wat een woede. Wat een verdriet.
Personenalarm
Zo wou ik niet verder in dit leven. Dus ik vroeg me af: Hoe kan ik een epilepsieaanval vermijden? Hoe kan ik mijn taal weer verbeteren en zo mijn gezin en gezelschap beschermen?
Voor mij is dat heel belangrijk. Daarvoor heb ik een personenalarm gekocht. Daarom heb ik dit besproken met mijn logopediste.
Alleen thuis? Personenalarm aan.
Mijn man en dochter krijgen een signaal als er iets met mij gebeurt.Niet bespreken? Blijven oefenen.
Ik sukkelde met mijn Nederlands voor drie weken. Daarna ging het beter.
(Deze blog heb ik al drie keer verbeterd – editing kan ik gelukkig zelf.)
En nu
En nu? Ik weet het nog altijd niet goed. Ik kan alleen maar hopen dat je mijn blogs blijft lezen, omdat je nu knikt van “ja, ik heb dat ook gehad”, of “ik wil dat niet meemaken in de toekomst”.
En dank je om advies te geven zodat de volgende blog positiever zal zijn. Want ik ben dit zo beu.
Dit is negatief babbelen en moeilijk verwoorden – dat is KREFT. Of speciaal voor jullie in het noorden: GEZEUR. (Geef toe, klinkt ons Vlaamse woord niet krachtiger?)
Het tegenovergestelde van kreft? Geen idee, heb jij de oplossing? En hoe verwoord je dat?
