We doen het samen, duidelijk en met plezier!
Dat is ons motto van de Zellingen.
Dit keer wil ik een vrijwilliger in het zonnetje zetten en het gaat om Ramon. Het is een jonge knul met een gouden hart! Hij begon op een vrijdagochtend bij ons op de groep om de mensen te helpen in de beweeggroep. Ik zag hem binnenkomen met een leuke pet op en een grote smile. Daar hebben we wat aan dacht ik.
Ramon werkte in het begin maar een paar uurtjes mee, maar later kwam hij steeds meer uit de verf. Hij kon goed met onze cliënten omgaan en hielp ook met de lunch en zijn activiteiten groeiden uit in het ondersteunen bij meer groepen. In de middag als mijn RGM muziekmethode begint, staan de stoelen al klaar en heeft hij de mensen geënthousiasmeerd. Hij doet met veel plezier mee en ziet wat er nodig is.
Toen ik laatst naar het RGM congres zou gaan, filmde hij mijn werkzaamheden zodat ik op het congres mijn werkwijze kon bespreken met medecollega’s.
Momenteel is hij zelf stappen aan het maken om ook op de Zellingen taxi te rijden. Ramon heeft bij ons een mooi traject gevolgd om deel te nemen aan het ambassadeursproject en vanuit het zijn van ervaringsdeskundige is hij momenteel heel goed inzetbaar bij de Zellingen.
Interview
Omdat Ramon zo een gedreven persoon is, heb ik hem geïnterviewd en met zijn verhaal wil ik dit blog met een grote glimlach beëindigen. Ik hoop dat Ramon nog lang bij de Zellingen zijn inzet wil laten gelden.
*Wie ben ik?*
Ik ben Ramon Meinen, 24 jaar, en ik heb inmiddels de nodige ervaring met niet-aangeboren hersenletsel (NAH), zowel privé als persoonlijk.
*Hoe kwam ik in aanraking met het afasiecentrum?*
Ik kwam in aanraking met het afasiecentrum via mijn thuissituatie. Mijn moeder heeft hersenletsel opgelopen en is na haar revalidatietraject bij het afasiecentrum terechtgekomen. Daar heb ik gezien hoe belangrijk en waardevol het werk is dat ze doen. Het verschil tussen hoe mijn moeder daar binnenkwam en hoe ze zich ontwikkelde, was echt groot. Dat heeft mij gemotiveerd om zelf vrijwilligerswerk te gaan doen bij De Zellingen.
*Mijn eigen hersenletsel*
Op 24-jarige leeftijd ben ik vrijwilligerswerk gaan zoeken, mede doordat ik zelf ook niet-aangeboren hersenletsel heb opgelopen na een zware mishandeling waarbij ik een schedelbasisfractuur kreeg. Gelukkig kan ik nu zeggen dat ik er relatief goed vanaf ben gekomen en weer voor ongeveer 90% functioneer zoals voorheen. Daar ben ik dankbaar voor, en het motiveert mij om iets te betekenen voor anderen.
*Ambassadeurstraining / ervaringsdeskundigheid*
Door mijn persoonlijke ervaringen met hersenletsel heb ik in de afgelopen jaren veel meegemaakt. Vanuit daar kreeg ik de kans om een ervaringsdeskundigheidstraining te volgen. Dat sprak mij meteen aan, omdat ik het gevoel heb dat ik anderen echt iets kan meegeven die iets vergelijkbaars doormaken.
*Mijn vrijwilligerswerk*
Mijn vrijwilligerswerk is rustig opgebouwd. Ik begon met twee dagen van drie uur per dag en zit inmiddels op vier dagen van vijf uur. Ik merk dat mijn energie en belastbaarheid in de afgelopen maanden flink zijn toegenomen, waar ik erg blij mee ben. Daarnaast help ik onder andere met het meerijden op de taxi, wat ook weer een mooie uitbreiding is van mijn taken.
*Waarin groei ik?*
Ik merk dat ik groei in het vertrouwen in mijn lichaam en in mijn aanpassingsvermogen. Ook sociaal voel ik mij sterker worden.
*Mijn talenten*
Door mijn enthousiasme en mijn persoonlijke verhaal merk ik dat het contact met cliënten op een natuurlijke manier verloopt. Mensen voelen zich snel op hun gemak en durven zich open te stellen. Dat geeft mij veel voldoening, ook al is het soms lastig om precies onder woorden te brengen wat dat met mij doet.
*Omgaan met druk en prikkels*
In de eerste maanden na mijn ongeval was ik snel vermoeid, vooral na intensieve gesprekken. Dit is gelukkig geleidelijk verbeterd. Sinds ik hier werk, heb ik daar nog maar weinig last van en kan ik prikkels en drukte steeds beter aan.
Organisatiestructuur De Zellingen
Ramon is dus een levend voorbeeld van onze motivatie oom het samen te doen en ik geef jullie nog een inkijkje in onze organisatiestructuur.
Het getroffen zijn door hersenletsel en daar ook mee te leven en te ontwikkelen wordt bij ons aangepakt via het ambassadeursproject. Dat ziet er als volgt uit:
Werkwijze ‘Ambassadeursproject’
Het project zet dialoog-bijeenkomsten in om in gesprek met elkaar meer bekendheid en begrip voor de doelgroep NAH te genereren.
- Fase 1: deskundigheidsbevordering
- Fase 2: samenstellen van een poule van ambassadeurs : getroffenen en mantelzorgers
- Fase 3: in duo’s op diverse plekken in Zuid-Holland gespreksbijeenkomsten organiseren.
De bijeenkomsten kunnen op allerlei plekken zijn: bij de politie, kerken, buurthuizen, scholen, universiteiten, Rotary clubs etc…. Op deze manier wordt er een brede doelgroep van mensen bereikt. De presentaties worden gehouden door de NAH ambassadeurs zelf, eventueel met behulp van een projectondersteuner.
Belangrijkste doelstellingen dialoogbijeenkomsten
- meer bekendheid en begrip voor mensen met NAH en hun naasten
- vanuit de samenleving, organisaties en instanties
- over de (onzichtbare) gevolgen van NAH;
- meer bekendheid aan patiëntenvereniging Hersenletsel.nl
- wat doet Hersenletsel.nl;
- wat is het belang van de patiëntenvereniging voor mensen met NAH;
- vertellen vanuit individuele en persoonlijke ervaring en kennis: mét mensen praten (en niet óver mensen kletsen)
Profiel van de ambassadeur
Je bent getroffene en/of naaste (mantelzorger),
die anderen wil en kan vertellen over de niet zichtbare gevolgen van NAH.
Je vertelt uit eigen ervaring wat dit voor mensen met NAH in hun dagelijks leven betekent. Als mantelzorger vertel je over de impact van NAH op het gezin, want hersenletsel heb je nooit alleen.
Ramon heeft dit traject dus doorlopen en is een prachtig voorbeeld van dat het werkt!
Daar doen we het voor. We doen het samen, duidelijk en met plezier!
Mathanja Sibon