Werving
Op zaterdag 11 april was het zover. We hebben met aandacht een mooi programma in elkaar gezet. Het werven van de mensen gebeurde met flyers meegeven aan de cliënten, maar ook online op www.praatatelierhersenletsel.nl .
We hebben ook een aantal mensen persoonlijk uitgenodigd en berichtjes gestuurd. Dat werkte eigenlijk nog het makkelijkst.
De Mantelzorgers
Wanneer een cliënt hersenletsel heeft, zit daar een heel netwerk omheen. De aandacht gaat vaak het eerst uit naar de cliënt. Hij of zij heeft ernstig letsel en moet heel veel nieuwe vaardigheden en strategieën leren. Op de been komen, het uitvoeren van dagelijkse taken en het weer leren communiceren. Natuurlijk weten we dat er ook in de ziekenhuizen en de realisatiefase ruim tijd gemaakt wordt voor de mantelzorgers. Echter, soms is het moment nog niet daar om ruimte te hebben voor echte informatieverwerking en bemerken hoe het met henzelf gaat.
De Alleskunners
Op een familiedag willen we dus juist de mantelzorgers goede aandacht geven. Dit jaar hadden we onze familiedag het thema alleskunner gegeven. Als mantelzorger moet je wel bijna alles kunnen om de dagelijkse dingen op de ritten houden.
Wat doen we bij de Zellingen
Wij als therapeuten zien de cliënten natuurlijk ook gedurende de dag maar we ervaren zelf niet de impact om er 24 /7 te zijn voor de cliënt. Wij bieden structuur in de taken aan en hebben een programma. Hierdoor wordt het juist overzichtelijk en zijn de stappen kleiner en meer haalbaar. Thuis gebeurt er vaak veel meer en is niet alles meteen overzichtelijk.
De dag zelf
Er waren wel 25 inschrijvingen. Een aantal cliënten kwamen met hun partner, maar ook met broer en schoonzus. Bij iemand anders, was er ook nog een dochter mee. Er waren ook ouders van getroffenen.
Deze dag hebben we met 3 collega’s vorm gegeven. Logopedist Nina Brul heeft de werving en inschrijving gedaan en was een ware coördinator voor deze dag met de volledige catering! Ergotherapeut Marjolein van Vliet was er de onzichtbare gevolgen na een beroerte uit te leggen en deed de gespreksgroep met naasten.
Ik liet de cliënten in tekentaal iets maken uit blijk van dankbaarheid en deed na de lunch de RGM muziektherapie voor brein en lichaam, met iedereen samen voor een verbindend afscheid.
Ergotherapie
Bij binnenkomst kregen de naasten een uitdagende ervaring om eens te voelen wat NAH zou kunnen zijn. Marjolein liet de naasten ervaren hoe bijvoorbeeld de wereld er uit ziet met een hemianopsiebril, wat gebeurt er met je voorkeurshand of voet, als die verzwaard wordt en niet meer goed inzetbaar is. Hoe voelt het bijvoorbeeld als mensen op je reageren of je in abracadabra om een koffie hebt gevraagd en je niet begrepen wordt.
Dat maakte al een andere manier van ontmoeten met elkaar aan de koffietafel.
Na de lezing over de onzichtbare gevolgen na een beroerte, werd er in kleine groepjes met elkaar gepraat over o.a. geheugenproblemen, vermoeidheid, overprikkeling, initiatiefverandering of juist ontremming, veranderd gedrag, missen van intimiteit.
Daarna werden de cliënten van hun naasten gesplitst en nam Marjolein nam de mantelzorgers mee. Voor hen veel ruimte om ervaringen te delen. Dit was zeer waardevol, ook door de gezamenlijke erkenning van echte diepe rouw en missen van dingen die hun dierbare voorheen wel kon, de grote zorgzwaarte en ook de hele papiermolen met indicaties en zo meer. De tranen zaten hoog, en dat gaf juist erkenning. Maar er was ook juist humor en konden mensen elkaar tips geven.
Logopedie: Totale communicatie via TEKENTAAL
Ondertussen had ik gewerkt met de cliënten aan het thema dankbaarheid.
Tegenwoordig ben ik aan het onderzoeken hoe ik cliënten met hersenletsel anders kan laten uiten. Dat er toch begrippen besproken kunnen worden die meer subjectief zijn. Dat iemand echt kan aangeven hoe iets voelt. Welke waarden men ervaart, ondanks het letsel.
Bij TEKENTAAL start ik met motorische oefeningen op muziek en krijgt de client meer aandacht voor het huidige functioneren en wordt er op non-verbale manier verbinding met elkaar gemaakt. Daarna gaan ze met horizontale lijnen aan de slag met de intentie van : hart, sociaal leven, sfeer, contact, uitreiken, geven en ontvangen.
gewoon zomaar horizontale lijnen te maken op muziek.
Dan praat ik met hen daarover en maak een woordweb op het bord.
Bij de verticale bewegingen is meer de vraag van wat is je intentie. Wat is je focus, wat is je wens dus iets meer vanuit de kwaliteit van de mind of cognitie.
Er komen weer andere woorden naar boven voor het woordweb.
De derde fase bestaat uit meer ronde, verbindende vormen. Ik laat de cliënten bewustzijn ontwikkelen op het lichaam, op de natuur, op de aarde, meer activiteiten van het aanwezig zijn en fysiek voelen.
Na deze woorden op het whiteboard mochten de cliënten foto’s uitzoeken. Deze werden in een collage verwerkt en zo mogelijk met de uitingen van hun intenties ondersteund. Het thema was hoe kan ik mijn dankbaarheid voor de inzet van mijn naasten laten tonen. Wat gun ik hen. En dat samen te doen met fijne muziek. Er werden mooie collages gemaakt!
Samenkomen
De naasten zaten vurig in een groepsgesprek.
Voor de lunch werden zij uitgenodigd om naar de tekentafel te komen. Er werd muziek gespeeld. Ik legde de methode uit en de cliënten konden hun blijk van waardering aan hun dierbaren tonen. Dat was een zeer mooie ervaring voor beide partijen en ook zo zichtbaar in gezicht, lijf, gevoelens en verbinding.
Zo gingen we met de groep mensen aan tafel en genoot iedereen van heerlijke soep en broodjes. Het was duidelijk zichtbaar dat iedereen iets uit het ochtendprogramma had gehaald.
Verbinding en plezier:
Na de lunch zette men zich in om mee te helpen met het afruimen en het klaarmaken van de ruimte voor de muziekoefening. Cliënten vinden ook hun weg in meedoen, en meehelpen en ze konden daarmee ook laten zien aan welke activiteiten ze bij ons meedoen.
De RGM methode werd met enthousiasme ontvangen en het was juist heel mooi dat ook de mensen zonder NAH ervaarden hoe het is om met muziek en coördinatie en bewegen aan de slag te gaan.
Waarden
De dag werd met positieve waardering afgesloten en niemand was overbelast en had juist meer energie opgedaan. Wat mijzelf het meeste raakte was, dat cliënten ondanks ernstige afasie en cognitieve problemen, toch echt oprecht iets uit hun hart konden geven aan hun naasten. En de mantelzorgers zich nu eens echt gezien voelden!
Daar doe ik het voor!
Tekentaal, tovertaal, Op Verhaal komen, op welke manier dan ook!
En grote dank ook aan Nina en Marjolein en de fijne samenwerking met onze verschillende talenten. Zo halen we het beste naar boven!
Mathanja Sibon