Burn-out
Haar verhaal begint in 2021 wanneer ze uitvalt op haar werk. De huisarts dacht eerst aan een burn-out. Ze kreeg het advies om vooral te gaan doen wat ze leuk vond, helaas ging dat moeizaam en kwam ze tot niets. Na een aantal maanden start ze aan een re-integratietraject. Ook dit ging moeizaam, het kostte haar veel energie en eigenlijk lukte het niet goed. Na maanden proberen nam ze in december 2022 afscheid van haar werk. Het leven en alles daaromheen kostte haar veel moeite en ze kon niet meer goed functioneren. Heleen vertelt hieronder haar verhaal hoe een burn-out toch iets anders bleek te zijn en hoe ze haar ervaringen nu als ervaringsdeskundige inzet.
Het leven en alles daaromheen kostte me zoveel moeite dat ik daarnaast niet meer kon functioneren. Ik zorgde slecht voor mezelf, lag de hele dag op de bank en daar sliep ik ook. Daarnaast zorgde ik ook slecht voor mijn hondje Pip.
In januari 2023 ging het steeds slechter en de huisarts stelde dat ik in een depressie aan het glijden was en hij stelde voor om mij antidepressiva te geven en om mij te laten opnemen in een psychiatrische kliniek. Daar heb ik een week gezeten en ze vonden dat ik wel weer naar huis kon gaan. Helaas kreeg ik al snel een terugval en in april hebben we, met elkaar, besloten dat ik weer terug moest gaan naar die kliniek. Daar ben ik naartoe gegaan maar dat viel me erg zwaar; het leek net een gevangenis en om naar buiten te mogen gaan moest je hiervoor iets doen, zoals therapieën volgen en zo. Ik deed hard mijn best en zo mocht ik af en toe even naar een supermarkt vlakbij lopen om wat boodschapjes te halen. Toen ik daar 1 maand zat sprak ik met een psychiater en die zei tegen me dat hij het gevoel had dat ik helemaal geen psychische problemen had maar dat er wellicht iets aan de hand was in mijn hersenen. Via hem ben ik naar het ziekenhuis gestuurd en uit de MRI die daar is gemaakt bleek dat ik een joekel van een tumor in mijn hoofd had zitten.
In totaal heb ik 4 maanden in die kliniek gezeten tot er een operatie voor me werd gepland om de tumor te verwijderen. De arts had gezegd dat dit soort tumor nagenoeg altijd goedaardig is dus dat was wel een geruststelling.
Revalidatie
Na een ziekenhuisopname van 3 weken ben ik gaan revalideren, daar ben ik 6 weken intern geweest. Na die 6 weken mocht ik naar huis want ze vonden dat ik goed genoeg was om weer voor mezelf te zorgen. Voor het laatste stukje revalidatie heb ik nog poliklinische revalidatie gevolgd. Aan het einde van mijn traject daar, werd ik uitgenodigd voor de cognitiegroep en daar werd veel gesproken over het hebben van hersenletsel. Er was in al die tijd geen arts geweest die tegen mij heeft gezegd dat ik NAH had opgelopen en tijdens de bijeenkomsten van de cognitiegroep vielen er ineens heel veel puzzelstukjes voor mij op hun plek. Bij een bezoek aan mijn neurochirurg heb ik gevraagd of ik NAH heb en dat bevestigde hij. Gaandeweg de diverse gesprekken in de cognitiegroep ben ik tot het inzicht gekomen dat ik het meeste hersenletsel had toen de tumor nog in mijn hoofd zat. Binnen 24 uur na de operatie zei mijn omgeving al dat ik weer helemaal klonk en reageerde zoals ik deed voordat ik de tumor had gekregen.
HLAC
Mijn revalidatie kwam tot een eind maar ze adviseerden me daar wel dat het verstandig zou zijn om nog een vervolgtraject te gaan volgen voor het cognitiegedeelte. Ik ben gaan zoeken en kwam bij het Hersenletsel- Afasiecentrum terecht. Al direct bij mijn eerste gesprek in het HLAC voelde het heel vertrouwd, als een warm bad en na twee weken, in juli 2024, kon ik gelijk starten aan mijn traject. Ik heb in verschillende therapiegroepen gezeten en heb heel veel geleerd, inzichten gekregen en gedaan en mijn zelfvertrouwen is flink gegroeid. Wat ik heel bijzonder vond bij het HLAC is dat je samen met je behandelaar een aantal doelen stelt die voor jou belangrijk zijn, aan die doelen ga je met elkaar werken. Die doelen kunnen voor iedereen anders zijn en het maakt dat je niet een panklaar programma moet doorlopen. Zo werk ik als vrijwilliger in de dierentuin en om mij te helpen me hierop voor te bereiden, werd mij gevraagd een presentatie te geven aan mijn mede-revalidanten over mijn werk daar.
Tijdens mijn traject heb ik nog vele ziekenhuisopnames gehad en evenzoveel operaties en de betrokkenheid van zowel de medewerkers als mijn mede-revalidanten was hartverwarmend.
In maart 2025 ben ik “afgezwaaid” bij het HLAC en op het moment van schrijven ben ik 1 jaar na mijn laatste operatie. Mijn gezondheid is nog niet helemaal zoals ik het graag zou willen. Ik kijk terug op een aantal hele zware jaren, ik heb heel erg moeten wennen aan het idee dat ik sommige dingen niet meer zo goed kan als voorheen. Het acceptatieproces van het hebben van NAH vond ik heel moeilijk en nog steeds word ik er ineens mee geconfronteerd. Ik merk dat mensen (naasten) soms denken dat ik nog steeds die persoon ben die in een psychiatrische kliniek heeft gezeten en dus een beetje “gek” is, dat geeft mij vaak het gevoel dat ik me moet bewijzen en dat ik soms niet als volwaardig wordt beschouwd.
Weer aan het werk?
Mijn plan was om na mijn revalidatie weer te gaan nadenken over hoe ik weer aan het werk zou komen, tijdens mijn ziekte was ik mijn baan als managementassistente kwijtgeraakt dus ik zou op zoek moeten naar een nieuwe baan bij een nieuwe werkgever. Bij het HLAC ben ik heel erg geholpen om te onderzoeken welke onderdelen van mijn werk voor mij problemen zouden kunnen geven, we zijn daar met elkaar mee aan de slag gegaan. Helaas kreeg ik in januari 2025 te horen van het UWV dat ik ben afgekeurd voor het werk wat ik deed en omdat ik hersenletsel heb zagen zij ook geen kans dat ik dat in de toekomst wel zou kunnen gaan doen. Het viel mij erg rauw op mijn dak maar al snel besloot ik om dan maar carrière te gaan maken als vrijwilliger. Ik werkte al als vrijwilliger bij Blijdorp en ben, samen met een stagiaire van het HLAC, gaan zoeken naar meer vrijwilligerswerk. Zo vond ik voor 1 dagdeel per week een plek als receptioniste bij een verpleeghuis in mijn woonplaats.
Ook ben ik gevraagd om de training te volgen tot ambassadeur van Hersenletsel.nl regio Zuid-Holland. Deze heb ik inmiddels met goed resultaat afgerond en daarmee kan ik aan de slag. Ik mag onder andere lotgenotencontacten organiseren en begeleiden. Ik bezoek maandelijks een inloop voor mensen met NAH van het Praatatelier in mijn woonplaats en de dames die dat hebben opgezet hebben mij gevraagd mee te denken en mee te werken aan de inhoud van deze bijeenkomsten.
Bij het HLAC ben ik gevraagd om mee te werken met het project voor de structuur van de nieuwe map waarmee daar gewerkt wordt. Ik voel me wel vereerd dat ik aan zoiets mag meewerken en denken.
Heleen 2.0
Zelf zie ik me als Heleen 2.0, anders, soms leuker, soms wat gecompliceerd maar soms vind ik mezelf ook stom als er iets is wat ik voorheen probleemloos kon doen en waar ik nu niet meer mee om kan gaan.
Maar als ik terugkijk naar waar ik allemaal doorheen ben gegaan, dan voel ik me ook trots op mezelf! Het was een moeilijke weg maar ik heb het wel allemaal doorgelopen en ben superblij met alle hulp die ik heb gekregen.
Heleen Kruis,
Mathanja Sibon en Rowena Vink
Hersenletsel Afasiecentrum de Zellingen
Capelle aan den IJssel