“John komt altijd gewoon weer op”
Ik werk op het Afasiecentrum van De Zellingen niet alleen aan afasietherapie en communicatie. Ik bied ook lichaamsgerichte werkvormen aan, zoals Qigong. Cliënten kunnen daarin ervaren wat ontspanning, adem, beweging en aandacht voor hen kunnen betekenen in het omgaan met NAH.
Maar balans is een ruim begrip. Ook voor mij als professional.
Als ik met een vriendin de dagelijkse beslommeringen bespreek, is onze gevleugelde uitspraak:
“Gewoon effe!!!!”
Gewoon ff een nieuwe cv-ketel regelen, de huisarts bellen, jezelf begrenzen, een goede dagstructuur maken, spullen uit het ouderlijk huis naar de stort brengen, afscheid nemen van mijn dierbare katje en ondertussen alle codes en wachtwoorden onthouden.
Soms ben ik al blij als ik de was heb gedaan, boodschappen in huis heb en op de juiste plaats en tijd op mijn werk verschijn. En dan ook nog met al mijn talenten en mankementen afstemmen op collega’s en cliënten.
Eigenlijk is werken in de zorg soms kunst- en vliegwerk, improviseren en steeds opnieuw afstemmen.
Dat geldt zeker in een Qigong-groep met mensen met NAH. De verschillen zijn groot: iemand heeft afasie, een ander een rechterhemisfeerletsel en parese, en weer een ander komt zelfstandig met de auto naar het Praatatelier. Een mooie variatie, maar een gezamenlijke Qigong-les vraagt voortdurend om aanpassen.
Afgelopen woensdag was het extra uitdagend. Ons Afasiecentrum is tijdelijk gesloten vanwege een verbouwing en we waren welkom in het Huis van de Wijk. Alleen was het daar veel drukker dan verwacht. Andere activiteiten, onhandige stoelen, zware tafels en veel geluid.
Dan maar naar buiten. Het was niet te warm en onder de afkapping een lekker windje.
Een deelnemer was nog onderweg. Mijn taoïstische leermeester zei altijd:
“Waiting time is practice time”
Dus begonnen we alvast met de warming-up. Focus, houding, adem. Ook voor mij als hulpverlener: gewoon in dit moment.
We luisterden naar Both Sides Now van Joni Mitchell, een lied over het leven en de beweging tussen mooie en moeilijke momenten.
En toen gingen de boormachines weer aan. Een metro reed voorbij. Een deelnemer raakte overprikkeld en sloeg haar handen over haar oren. Ze had thuis al een paar moeilijke dagen gehad en dit was net een tandje te veel. Ze wilde eigenlijk naar huis.
Tja. Daar zit je dan als zorgprofessional.
“We doen het samen, duidelijk en met plezier”
Maar wat betekent dat op zo’n moment?
Niet direct oplossen. Niet wegwuiven. Niet komen met goedbedoelde adviezen. Eerst luisteren. Erkennen. Afstemmen.
De groep kent elkaar inmiddels goed en er is ruimte voor wat zich aandient.
John vertelde dat hij thuis naar boven was gelopen om een ander T-shirt aan te doen. Bij de bovenste tree verstapte hij zich en viel met zijn lange lijf voorover op de overloop. Gelukkig kon hij zijn vrouw roepen en zich al schuivend weer overeind helpen.
Hij kwam die ochtend tóch naar onze activiteit, met een beurs lijf.
En juist dat maakte indruk.
De deelnemer die overprikkeld was, kon daardoor een keuze maken om toch te blijven.
We maakten er samen een waardevolle ochtend van.
Aan het einde van de Qigong-les verbinden we Yin en Yang: nacht en dag, donker en licht, zon en maan. Het gaat over de dualiteit van het leven en over het gegeven dat de zon na de nacht altijd weer opkomt.
Grapje
In plaats van:
“De zon komt altijd weer op,”
zeg ik:
“John komt altijd weer op.”
Er wordt hartelijk gelachen.
En daar gebeurt iets. Verbinding. Humor. Ontlading. Veerkracht.
We hebben het toch maar weer “gewoon” samen gedaan.
Het samen doen, doet ertoe
Als ik later opruim, weet ik ook wat ik de volgende keer anders wil doen: een rustigere ruimte regelen en beter voorbereid zijn op prikkels en omstandigheden.
Want hoe goed je je als professional ook voorbereidt, werken met mensen met NAH betekent voortdurend waarnemen, aanpassen en opnieuw beginnen. Als ik ze een berichtje stuur in de app groep, met de muziek en oefeningen, krijg ik lieve reacties terug.
Ook ik ben soms moe van mijn eigen zorgen en van het zorgen voor anderen. Schrijven helpt mij om dingen op een rijtje te zetten en me te verhouden tot wat het leven mij brengt. Misschien wil ik daarin ook gewoon graag gezien en gehoord worden. En ja, ook dat hoort bij de realiteit.
Door oprecht waar te nemen en te reageren op wat zich aandient, vind ik opnieuw veerkracht en vertrouwen om door te gaan.
En dan is daar dus John.
Als John zich met zijn hersenletsel en parese steeds weer motiveert om met zijn driewieler, door weer en wind, naar De Zellingen te komen, met zijn humor, zijn T-shirtteksten en zijn gesprekjes met mensen met afasie, dan denk ik:
We doen er allemaal toe
Voor het augustusblog kreeg ik de vraag of ik het eerder kon inleveren. Ik heb gewoon ff prioriteiten gesteld en een vergadering afgezegd en ben gaan schrijven en mijn hart laten spreken en geen AI. Toen het proces laten rijpen, en de laatste hand er aan gelegd vanuit mijn nieuwe atelier/ kantoor in de natuur. Gewoon ff. Omdat ik mobiel ben en me deze vrijheid heb gegund.
Ik ben benieuwd wat andere zorgprofessionals op een dag allemaal “Gewoon ff” doen en waar jullie inspiratie uit halen en in balans blijven.
Ik kijk uit naar jullie reacties.
Voor september laat ik het bloggen gewoon ff los.
Dan ga ik een ouderlijk huis verkopen, naar Zwitserland om mijn hoofd uit te waaien en gewoon ff meedoen aan een cursus jodelen.
Ik hoop jullie te ontmoeten op het Afasiecongres in het najaar.
Gewoon ff, omdat het kan.
Mathanja Sibon
