Als je deze tekst leest, is het februari 2026.
Ik schreef een eerste versie van mijn blog in december 2025.
De stijlen tussen beide teksten verschillen enorm.
Een beetje zoals mijn communicatie elke maand verandert.
2025
2025 was een relatief positief jaar, om eerlijk te zijn.
Na alle miserie en hartenpijn in ziekenhuizen en het revalidatiecentrum in 2024, mocht ik terug naar huis.
Mijn man was gelukkig, onze dochter was gelukkig, ik was gelukkig.
Ik deed een podcast, een afasie presentatie voor hersenletsel-mensen, een video zelfs van die presentatie. Met Nederlandse, Engelse en Franse subtitels (Deepl FTW!) die we nagelezen en gecorrigeerd hebben om die video dan te verdelen in Europa.
Sommige vrienden liepen weg. En zo hebben ze plaats gemaakt voor andere, waardevolle vrienden.
Ik herinner me alles van vroeger. En nu vergeet ik vaak dingen die voor ons niets meer betekenen.
60% van mijn leven gaat vooruit.
Zorgen
En toch, ik maak mij zorgen over de overige 40%. Huilen…
- Soms vergeet ik mijn pillen te nemen. 7 pilletjes elke dag – voor mijn hartslag, bloeddruk, zelfs mijn cholesterol. Als ik die vergeet, voel ik mijn hart hard kloppen en krijg ik zin in suiker. Zucht.
- Lezen blijft moeilijk. Graphic novels werken, maar boeken …. Mijn hart bloedt als ik mijn boekenkast zie.
- Met getallen heb ik het ook moeilijk. Ik gebruik truukjes om getallen en data correct te interpreteren. (Ook een blog over schrijven?)
- En gesprekken met (meer dan) 3 mensen blijven ook hard. Vooral als mijn man en onze 14-jarige dochter babbelen. Soms kan ik het echt niet volgen en dat maakt mij zo boos. Op mezelf en zelfs op hen. Maar dat is ook niet eerlijk. En dan heb ik die dag opnieuw verdriet voor dat soort verloren energie.
- Ik rapporteer mijn lichamelijke en geestelijke zorgen aan mijn kinesist, mijn logopediste, mijn psychologe en mijn huisdokter. Ik geef mijn zorgen eerlijk toe, want ik merk dat er veel mensen over zwijgen. Ik hoor veel mensen denken – “Die zit toch niet in een rolstoel, die leeft nog.” En toch. Dit was mijn leven niet. Dit aneurysma heeft mijn mooie leven vernield. Ze hebben mijn leven letterlijk gered, maar ik kan mijn leven van vroeger niet opnieuw oppikken en iets verdienen. Moet ik dan nu een nieuw leven maken? En hoe dan? Mensenlief, dit vraagt zo veel inzet van mij. En vandaag ben ik het echt beu.
- Vechten met de mutualiteit, verzekeringen, klinieken, universiteiten, en zelfs afasie-organisaties om mijn harde werk te promoten. Ik heb zelfs mijn video’s nog niet eens gepost, omdat ik me afvroeg of dit iets gaat opbrengen voor anderen. Laat staan voor mezelf.
- Zal ik gewoon zwijgen en in een rolstoel kruipen om in België geld te krijgen?
- Of laat ik mijn stekker uittrekken?
- Die slechte ervaringen maken mijn gedachten soms zeer zwart. En nu?
Je ziet het. Sommige dagen zijn zeer donker bij mij. Huilen dus.
(Glim)lachen
Maar tegelijkertijd wil ik mijn man en onze dochter een beter leven geven. (Glim)Lachen.
- Ik hoop dat we opnieuw kunnen reizen. Midden december 2025 gingen we voor 3 dagen naar Kopenhagen in Denemarken. De scanresultaten van mijn hersenen blijven stabiel, dus ik mocht van de dokters. De luchthaven en het hotel hebben me geholpen – ik heb daarvoor ook Sunflower als een bewijs “hidden disabilities” besteld. Een Deense journalist heeft me deze tip gegeven. Meer info over dit initiatief? Mail mij.
- Ik hoop dat we nieuwe ervaringen kunnen meemaken. Mijn eerste logopediste en vriendin nam me mee naar het Amenra silent optreden in Mechelen, georganiseerd door Hersenliga. Zo mooi, zo rustig, zo indrukwekkend.
- Ik hoop op nieuwe samenwerkingen. Enkele maanden geleden had ik de Breindok uitgeverij feedback van mijn dochter doorgegeven. Ze lanceren nu een nieuw boek over afasie. Ze verwerkten daarin quotes van onze dochter, Margo. https://www.breindok.nl/shop/. Onze flinke, sterke en stevige jongedame was zo blij en de ouders zo trots.
- Ik hoop dat mijn contact met de verzekeringen kan verbeteren. In januari hadden we ook een meeting met het medische team van onze verzekering. Ik heb een hersenaneurysma overleefd. (Een uitzondering blijkbaar, maar wij maken dit alleen maar als een nadeel mee.) Opnieuw enkele maanden wachten op feedback en weer mijn leven vertragen met enkele weken. Zeg me hoe ik dit kan overleven. (Dank je.)
- Ik hoop dat ik opnieuw positief zal denken en dat ik opnieuw presentaties zal geven. Zou ik die video’s lanceren? Promoot ik die nog eens? Ik vraag geen betaling, ik zoek een mooie, hulpgevende functie voor andere mensen. Wie wil ons verhaal horen? We hopen dat we andere gezinnen kunnen helpen, en dat we scheidingen kunnen vermijden.
- Ik hoop dat ik op het einde van elke dag een glimlach van vreugde, liefde en geluk kan toveren. Dat hoop ik echt.
Vechten
Vechten dan? Vechten dan.
Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen. Maar twijfelen doe ik nooit.
Dus vertel ons jouw visie als afasiel of afasiepartner of afasievriend in 2026 – hoe pakken jullie dit jaar aan?
En de belangrijkste vraag.
Hoe waren jullie feesten?
