Casus Lucky
De laatste dagen lees ik vaak nieuwsberichten over een man gekend als “Lucky”.
Drie jaar geleden vond de Amsterdamse politie een bewusteloze man op straat na een hersenbloeding. Na al die tijd verblijft hij nog steeds in een verzorgingstehuis. In stilte. Hij kan niet communiceren, schrijven, begrijpen of verwoorden.
Wie is hij? Wat heeft hij? Ze blijven zoeken.
Ze ontdekten intussen dat hij jaren in Amsterdam heeft doorgebracht zonder verdere informatie te geven over zijn naam, zijn persoonlijkheid, laat staan zijn toekomst.
Herkenbaar
Lucky lijdt aan “afasie”. En hij heeft blijkbaar een hele zware afasie.
De hulpverleners roepen nu de hulp in van andere mensen die hem kennen en hopelijk willen helpen om hem tenminste toch zijn echte naam en identiteit terug te geven.
Hoe herkenbaar voor alle afasie-mensen die deze blog lezen…
Want wat doe je als je een lichtere versie hebt? Of wat te doen als je heel hard werkt aan die zware afasie van je? Hoe pak je dit aan?
Onbekendheid
De meeste mensen weten gewoon niet wat afasie is.
Daarom probeer ik mijn PR-ervaring in te roepen om dit uit te leggen. In de hoop dat dit geval meer mensen inspireert om te helpen. Voor ons, voor Lucky.
Want ik twijfel. Ik worstel. Echt.
Je hebt het vast ook al meegemaakt. Mensen die je zeggen dat je ‘geluk’ gehad hebt na die hersenbloeding. Het kon veel erger. Eigenlijk heb je nog geluk met je onzichtbare gevolg van dat NAH. Wat antwoord je dan? Dankjewel?
Zelfstandig maar ook eenzaam
Het extreme, trieste verhaal van Lucky toont hoe afasie verder gaat dan taal. Het gaat ook over identiteit. Over wie je vroeger was, wie je bent en hoe je gezien wordt.
Iedereen zegt me altijd: “Allez Maya, je ziet er goed uit. Je kan goed stappen. Ga je weer werken? Wat ga je doen?”
Maar wat moet ik antwoorden?
- Dank u – ik koop mijn nette kleren alleen in de uitverkoop en draag de dure make-up die ik vroeger gekocht heb.
- Dank u – ik ga bij de fysio voor mijn spieren en pezen. Zo kan ik beter wandelen. Ik doe ook yoga. Elke week voor mijn mentaal en lichamelijk bewustzijn. Nu ga ik ook fasciatherapie proberen om nog beter bewust te worden van mijn lichaam.
- Dank u – werken lukt me nog niet. Maar ik wil iets proberen. Zo wil ik oudere mensen interviewen over hun leven. En dit beschrijven voor hun nageslacht. Maar ik ben mijn rijbewijs kwijt door een epilepsieaanval eerder dit jaar. Dus ik kan deze mensen niet bezoeken. Nu zit ik gewoon elke dag thuis. Ik erger me dood. Is dit mijn leven?
Eenzaamheid vervangt mijn zelfstandigheid.
Eerlijk
Mijn andere blogs waren altijd positief. Inzichten in mijn afasie, mijn manier om ermee om te gaan, hoe het ons leven verbetert.
Maar om eerlijk te zijn. Deze blog is minder positief.
Ik ben dit zo BEU!
Schrijven is moeilijker
Mijn man is opnieuw naar zijn werk. Hij moet, want mijn loon valt weg en mijn dokterskosten gaan de lucht in.
En onze dochter is eindelijk naar vriendinnetjes om zich te amuseren.
Dus ging ik de ochtend na onze date night gebruiken om een blog te schrijven.
En het lukte niet.
In het verleden was ik bijna beroepsschrijfster. En nu ben ik mijn natuurlijke talent blijkbaar kwijt. Schrijven, aanpassen, twijfelen – noem maar op. Het voelde niet goed.
Hulp van Margo
En toen kwam onze dochter thuis. Ik serveerde ons lekkere courgettesoep met mozzarella balletjes. En ik deelde mijn probleem.
No shame. Hoe overwin je mentale problemen als je ze niet kan bespreken met jouw geliefden?
“Hoe kan ik deze blog positief maken, lieffie?”
Haar antwoord?
“Niet, mama. Je bent niet de enige persoon die hiermee sukkelt. Maak het dan negatief, so be it.”
Inderdaad.
Dus.
Rijbewijs
Ik lees de artikels over “Lucky”. Hopend dat hij het ‘geluk’ heeft dat hij zich niet volledig bewust is van de stoornissen in zijn hoofd.
Zelf ben ik zo “unlucky” om te proberen om positief in het leven te staan.
En vooral voor mijn rijbewijs te gaan.
Net zoals vroeger wil ik opnieuw zeer zelfstandig zijn. Binnen enkele weken krijg ik antwoord.
Als ik opnieuw 6 maanden zonder rijbewijs val, geef me jullie hulp.
Ik ben op zoek naar een step die ik een tijdje mag gebruiken. Ik koop graag een stukje zelfstandigheid want een fiets lukt me niet met mijn slechte voet. Een step lukt wel.
Hulp
Werk je voor een universiteit die (meertalige) afasie onderzoekt? Let me know, it’s my thing too.
Ken je een neuropsychologe die me kan helpen om dit positief te behandelen?
Make the unlucky lady a lucky one, people.
Geef Lucky zijn eigen, passender naam terug. Het kan niet stuk, wat een geluk.
Bedankt!
Maya Staels
P.S. Wil een journalist dit uitwerken in een grondiger artikel met de hulp van een afasie-slachtoffer? Drop een mailtje naar maya@reel.agency
P.P.S. Een extra merci’tje aan onze dochter Margo voor haar advies. Merci bolleken – jij en papa <3.
Heel dapper van je Maya om zo eerlijk te zijn !
Het leven met levend verlies is een intens pad en gelukkig zijn gaat helemaal niet vanzelf.
En zo een man “ Lucky” te noemen, is ook nogal wat.
Blijf schrijven en van je laten horen.
De term Radicale acceptatie al eens gehoord ? Soms maar gewoon ff te accepteren dat t eigenlijk niet te accepteren is?
Mathanja Sibon