Wie ben ik met de afasie
Ik ben Rob Leenheer, nu 70 jaar,
en heb zelf in de zorg gewerkt.
De laatste 18 jaar voor mijn pensioen was ik de rechterhand van de Raad van Bestuur van de Parnassiagroep.
Ik was altijd al oprecht geïnteresseerd in de Eerste Wereldoorlog.
En actief vrijwilliger betrokken bij Huize Doorn,
een museum over de Eerste Wereldoorlog.
Op 16 mei 2024 kreeg ik een herseninfarct.
Ik was zeer beperkt door een afasie en met name beperkt in het praten.
De eerste opname vanaf 16 mei was 3 weken in het Erasmus ziekenhuis.
Toen 5 weken in de het revalidatiecentrum Rijndam.
Toen een half jaar Poliklinisch bij Basalt in Gouda.
De specialisten schreven
Er is sprake van een matig ernstige afasie.
Gekenmerkt door niet vloeiend praten door woordvindingsproblemen.
Ik heb de neiging veel te herhalen en wat wollig te zijn.
Mijn werktempo en concentratie is goed.
Ik heb een vrij goed taalbegrip met lezen en begrijpen.
Moeite treedt op als het niveau van denken te abstract wordt
en als ik moe ben.
Dan zeg ik vaak: “Toe maar” En laat de ander me helpen.
Ik ben niet angstig of somber.
Maar wel positief ingesteld.
Ik kan zelf plannen maken en mijn agenda beheren.
Ik rijd auto en kan zelf van Schoonhoven naar Capelle ad IJssel rijden.
Sinds een jaar ben ik bij het HLAC te Capelle ad IJssel van de Zellingen.
Doelen en wensen
Praten, praten en praten. Niets meer dan dat!
En zelfregie, inzet van digitale hulpmiddelen
en mijn oude hobby weer oppakken.
Ik kwam eerst op dinsdag en vrijdag.
Ik had groepsbehandelingen gericht op informatieverweking,
LOVT, het schrijven van zinnen en verhalen (Wie, Wat, Waar)
en gespreksvaardighedengroep met lotgenoten.
Ik kreeg individuele begeleiding van Rowena.
Dit was gericht op het oppakken van vrijwilligerswerk en het schrijven van een script
voor een rondleiding in Huize Doorn.
Dat script schreef ik met een vrijwilliger-collega van Huize Doorn.
Het uitje
Ik wilde graag oefenen om weer een rondleiding te geven in Huize Doorn.
Ik besprak dit met Mathanja en de lotgenoten in de gespreksvaardighedengroep.
En ze waren wel in voor een uitje.
Op het HLAC wordt gestimuleerd om samen het leven weer op te pakken en vorm te geven.
We doen het Samen, Duidelijk en met Plezier.
Dat zijn uitjes van het Praatatelier.
Eindelijk was het zover.
Het uitje was op 12 december 2025.
Zelf was ik al met mijn eigen auto naar Doorn.
De lotgenoten van mijn gespreksgroep kwamen met de Zellingen-TAXI.
Huize Doorn is een prachtig museum op een historisch landgoed.
Ingericht in idyllische Engelse landschapstijl.
16 pronkkamers laten vol allure zien hoe de Duitse Keizer Wilhelm II leefde.
Ik leidde de lotgenoten rond en las de speech voor.
De lunch was heerlijk.
Iedereen heeft genoten en kon met verhalen naar huis.
Het proces van schrijven
Opmerkelijk is dat ik heel erg goed kan oplezen, gaf Mathanja aan.
Dat maakte dat ik de 6 A4tjes prachtig kon voorlezen voor de lotgenoten.
We besloten om ook een blog te schrijven.
Mathanja heeft me in stappen geholpen om dit te doen.
Ik las mijn laatste verhaal aan een nieuwe stagiaire voor.
Ik herkende dat de chronologische volgorde en de grammatica nog te wensen over liet.
Samen besloten we dat Mathanja als redacteur het stuk mocht aanpassen.
“Toe maar!” zei ik met een grote glimlach.
En samen zochten we leuke foto’s uit voor dit mooie event!
Rob en Mathanja
PS
Rob Leenheer, je was een fantastische mede-schrijver! Dank je wel!
En je wordt vast een goede ambassadeur om andere lotgenoten te leren omgaan met hun mogelijkheden!
Mathanja