Achtergrondmuziek
Wat ik zelf het vervelendst vind, is mijn vermoeidheid.
Ik moet in de gaten houden hoe ik mijn energie over de dag verdeel.
Ook twee dingen tegelijk doen is meestal lastig.
Zo kan ik geen gesprek voeren terwijl er achtergrondmuziek aanstaat.
Dan kan ik me niet goed meer concentreren en dat is heel vermoeiend.
Thuis kan ik dat goed reguleren.
Ik heb nooit muziek aan staan wanneer er iemand op bezoek komt.
In ons favoriete koffietentje het ‘Koffielokaal’ zit ik bij mooi weer buiten.
In de winter hou ik het bezoek meestal zo kort mogelijk.
Bezoek
Als iemand op bezoek komt, is mijn energie na twee uur echt op
en moet ik eigenlijk gaan liggen om uit te rusten.
Vaak vind ik dat nog wel moeilijk om aan te geven.
Ik ben dan twee uur bezig geweest met concentreren op het gesprek,
zoeken naar de juiste woorden
en de draad van het gesprek blijven volgen.
Een klein verjaardagsfeestje of een familiebezoekje,
is wat mij betreft de ultieme concentratie en vermoeidheidstest.
Ik zeg het niet af en zeg niet dat ik het niet meer vol hou, maar eigenlijk kan ik daar niet meer tegen.
Het zijn teveel prikkels.
Ik krijg hoofdpijn en soms val ik zelfs in slaap.
Dan ben ik te ver over mijn grens gegaan.
Ik vind het nog steeds moeilijk om te zeggen:
ik ga naar huis,’
wat ik eigenlijk wel zou moeten doen.
Ik kan er voor kiezen om thuis te blijven
maar dan zou mijn wereld wel heel klein worden.
Na een dergelijke bezoek lig ik minstens één dag, soms twee dagen
op de bank of op bed te slapen.
Het zijn voortdurend afwegingen die ik moet maken.
Opmerking tussendoor
Wat ik moeilijk vind, zijn opmerkingen tussendoor.
In een normaal gesprek is heel normaal.
Sinds mijn afasie raak ik daar geheel van in de war
en weet ik totaal niet meer wat ik aan het vertellen was.
Iets uitleggen is echt een vak apart.
Dat vergt veel meer inspanning dan een gezellig kletspraatje.
Bij een kletspraatje is je woordkeuze minder belangrijk.
Maar ga ik iets uitleggen, dan vind ik dat een stuk moeilijker
en moet ik goed in de gaten houden wat ik wil zeggen.
Ik moet er aan denken dat ik niet snel iets tussendoor wil zeggen,
want dan leid ik mezelf af.
Maar ik betrap mezelf er wel eens op.
Lezen
De meeste films gaan te snel voor mij.
Ik heb ook altijd veel gelezen,
maar dat is behoorlijk lastig geworden.
Het gaat tergend langzaam en kost me zoveel energie en moeite
dat ik het niet meer volhoud.
Het is in ieder geval geen ontspannende bezigheid meer.
Maar luisterboeken volstaan ook.
Hierbij moet ik niet alleen boeken uitzoeken die me aanspreken,
maar ook die op een rustige manier voorgelezen worden.
Het zijn nogal wat voorwaardes en op deze manier vallen helaas al heel wat luisterboeken af.
Prettige luisterboeken zijn voor mij bijvoorbeeld de Zweedse misdaad boeken
van Henning Mankell zoals de Wallander reeks,
voorgelezen door Jan Donkers.
Jan Donkers leest heel rustig voor en dat is voor mij prettig.
Sinds mijn hersenbloeding, heb ik gaten in mijn geheugen.
Zo kan ik heel wat luisterboeken opnieuw kan luisteren,
omdat ik me van alle boeken die ik ooit gelezen heb,
niets meer kan herinneren.
Noem het een geluk bij een ongeluk.
Meestal beluister ik de boeken twee, of drie keer,
omdat me toch nog veel ontgaat.
Kleine stukjes in een tijdschrift of krant lees ik nog wel.
Voor de grotere stukken gebruik ik de app: Lees simpel.
Je kan dan gemakkelijk een foto van een stuk tekst maken
en de app haalt de hoofdpunten eruit.
Hij kan het zelfs voor je voorlezen,
al is dat dan een vervelende computerstem. Vind ik.
Muziek
Mijn lieve puberzoon heeft vaak zijn oortjes in
bijvoorbeeld tijdens het koken.
Dat doet hij deels omdat hij rekening houdt met mijn overprikkelbaarheid,
deels omdat hij nu eenmaal graag naar muziek luistert.
Soms wilt hij laten weten naar wat voor muziek hij luistert.
We horen dan regelmatig muziek uit de jaren tachtig in een
nieuw jasje
waarbij hij versteld staat dat we ‘zijn muziek’ kennen.
Jantien en ik vinden het helemaal leuk als we een nummer woord voor woord mee kunnen zingen.
‘Kennen jullie dit ook al,’ zegt hij dan hoofdschuddend, maar toch met een glimlach.
Als hij zijn muziek laat horen, dan doet hij het meestal op een aangenaam volume en niet te lang.
Naar de markt ga ik altijd heel gericht.
Ik ga naar één kraampje en daarna meteen weer naar huis.
Sinds kort heb ik een kraampje ontdekt met lp’s op vinyl.
Ik heb leuk contact met de verkoper
en heb er iedere zaterdag een gezellig praatje mee.
Tevens een mooie oefening om te spreken.
Hij weet dat ik niet te snel spreek
en dat ik soms niet op woorden kan komen.
Het is allemaal geen probleem.
Ik krijg zelfs iedere week een koffie van hem terwijl ik de bakken lp’s doorsnuffel.
Momenteel ben ik op zoek naar de live-lp van BB King.
Muziek luisteren en doseren is belangrijk.
Daarom draai ik maar één kant van een lp per dag.
Dat is ongeveer één kwartier aan muziek en zijn meer dan genoeg prikkels.
Het ligt er natuurlijk ook aan wat ik opzet.
BB King kan ik langer verdragen dan de Rolling Stones.
Robert Johnson en Muddy Waters gaan beter dan Joe Cocker of Bruce Springsteen.
Eén voordeel heb ik wel:
ik vond laatst de dubbel lp ‘Absolutely Live’ van The Doors.
Dat betekent voor mij vier dagen luisterplezier!
