Afspraken maken
Meestal laat ik Jantien, mijn vrouw, een afspraak maken.
Het lijkt simpel, maar voor mij is dat meestal niet het geval.
Schrijven gaat me de laatste tijd wel redelijk goed af.
Maar alles met cijfers is een drama.
Op de digitale klok heb ik behoorlijk moeten oefenen
voordat ik het weer onder de knie had.
Samen met mijn logopediste heb ik flink mijn best gedaan op klokrekenen.nl.
Ik zeg andere getallen dan die ik wil zeggen.
Er belde iemand uit het ziekenhuis om een afspraak verzetten.
Dat komt bij mij dus niet meer binnen en gaat veel te snel.
Nu is Jantien mijn contactpersoon.
Maar ik vind het nog wel eens lastig.
Vooral het besef dat ‘gewoon even’ een simpele afspraak maken niet meer gaat.
Maar het is zeker fijn dat het ziekenhuis meedenkt omtrent mijn afasie.
Zo zie je maar weer: met wat overleg,
kunnen er heel wat hindernissen weggenomen worden.
Digitalisering
Voor mijn hersenbloeding,
stond ik niet stil bij de impact van digitalisering.
In mijn geval heb ik Jantien die veel voor mij regelt,
maar ik zou niet weten hoe ik dat zonder haar moest doen.
Heel veel zaken worden voortaan online geregeld.
Lekker makkelijk, zou je denken.
Zo ook het aanmelden bij het ziekenhuis,
dat doe je gemakkelijk op vanuit huis.
Tegenwoordig zijn dat een aantal stappen die ik niet kan overzien.
Het is een jungle aan stappen
waar ik met mijn afasie niet meer uit kom.
Ook hiervoor heeft het ziekenhuis allemaal oplossingen.
In plaats van thuis via de computer aan te melden, kan dat ook in de centrale hal van het ziekenhuis.
Bij het ziekenhuis waar ik vaak kom,
staan er altijd vrijwilligers klaar om je te helpen.
In het ziekenhuis wordt ook veel gedigitaliseerd.
Soms gaat het nog wel eens fout.
Dan gaat er ineens een afspraak niet door
Dat had ik dan kunnen zien op ‘Mijn Ziekenhuis’.
Je staat er niet altijd bij stil hoeveel je ‘even tussendoor’ regelt.
Dat vind ik best wel vervelend en maakt me soms best verdrietig.
Beseffen dat je iets kleins, iets vanzelfsprekends, niet meer kan.
Voor Jantien wordt het soms wel eens teveel om mijn mantelzorger te zijn.
Op zich red ik me lichamelijk best wel goed.
Maar alles daaromheen loopt soms best hoog op.
Ik hoor ook van anderen dat het voor een mantelzorger niet altijd makkelijk is.
Dat maakt me wel treurig.
Digitalisering kan handig zijn, maar zelf mis vaak gewoon een loket.
Waar je van mens tot mens een vraag kunt stellen.
Misschien ben ik een beetje ouderwets,
mijn zoon zal dat meteen lachend bevestigen.
Chatbot
Laatst had Jantien een Chatbot aan de lijn
toen ze mijn NS-abonnement wilde stopzetten.
Een Chatbot en ik gaan sowieso niet goed samen.
Dan kom ik meestal iets te traag uit mijn woorden.
Tot drie maal toe werd haar vraag niet begrepen.
Ik zat er naast en hoorde het gesprek tussen Jantien en de Chatbot aan.
– ‘Het stopzetten van een NS-abonnement,’ gaf Jantien als doel van het gesprek aan.
– ‘Wilt u een dienst aanvragen?’ herhaalde de Chatbot.
– ‘Nee, stopzetten!’ zei Jantien.
– ‘Ik heb de vraag niet begrepen,’ zei de Chatbot. ‘Kunt u uw vraag herhalen?’
– ‘Stopzetten van NS-abonnement.’
– ‘Wilt u een NS-abonnement aanvragen?’
Ik begon het nu lachwekkend te vinden.
‘Dat hebben wij weer,’ zei ik lachend tegen Jantien, ‘een Chatbot met afasie!’