Bericht van Romijn Conen, ambassadeur Week van de Afasie 2023

Dag mijn mensen van de Week van de Afasie 2023.

Een paar weken geleden werd ik gevraagd

om ambassadeur te worden van Week van de Afasie 2023.

En nu – eindelijk – vind ik een moment om wat aan jullie te schrijven!

Weg acteurschap

Eigenlijk best gek hoe je leven kan lopen!

Tot 8 jaar geleden was ik een professioneel acteur

die het altijd een spannende uitdaging vond om rollen te spelen in theater, tv en film.

En er uiteindelijk ook tamelijk goed in was.

Om dan door een stom bedrijfsongeval bij een try-out in een ziekenhuis te belanden met het bericht dat,

als ik het zou overleven,

ik altijd meervoudig gehandicapt zal blijven

Weg acteurschap. Weg vrijheid om te doen en laten wat je wil

Even voorstellen

Mijn naam is Romijn Conen, 56 jaar, professioneel acteur sinds 1991,

en sinds september 2015 ga ik als NAH-er door ‘t leven (niet-aangeboren hersenletsel).

Uiteraard ligt mijn focus nu anders.

Ik vecht om een volwaardige plek als gemankeerd acteur.

En dat is niet vanzelfsprekend, laat staan gangbaar.

Maar mijn interesses liggen ook op een ander vlak:

de nog altijd culturele broosheid in grote delen van onze maatschappij waar ik me voor sterk probeer te maken.

Als cultureel hoeder. Als pionier.

Aan de zijlijn

Ik zit al een poos in de commissie Inclusiviteit van ACT Belangenvereniging

en probeer in die hoedanigheid het belang van inclusie en diversiteit onder de aandacht te brengen.

Voor mijzelf maar uiteraard ook voor eenieder die om de een of andere,

eigenlijk onbegrijpelijke reden, aan de zijlijn lijkt te moeten staan.

Dat er langzaam voor mij toch ook weer werk in de filmindustrie komt

werd in de zomer van 2022 zichtbaar: ik had een hoofdrol in een Modern Love-episode (film van 35 minuten)

die in december via Prime op de televisie kwam.

Maar inderdaad was het een film over een gehandicapte man en de liefde

Stoppen met acteren?

Nu ben ik met mijn partner en regisseuse van Theaterbedrijf Nanna Tieman

bezig met “Vallichtroadtrip van een Lamme Schooier”.

“Een theatermonoloog die de comeback van mij zal worden op de Vaderlandse podia.

Een levenskreet van een acteur pur sang.

En dan kom je tot de onthutsende conclusie dat de op voorhand geleerde tekst mij

met mijn rest-afasie, niet meer zo makkelijk af gaat.

Zeker bij de tekst die ik had laten schrijven door toneelschrijver Peer Witterbols

waar je ieder puntje en komma van buiten moet leren kennen.

En ik eindelijk moet toegeven dat ik dàt niet meer kan.

En wat nu? Stoppen, en zeggen dat het niet meer gaat?

Geen haar op mijn hoofd dat daaraan denkt!

En dan ga je kijken wat er allemaal nog wel mogelijk is!

Ik kan nog steeds acteren.

Dat is zeker! Maar we moeten een andere manier vinden om toch de boodschap te kunnen brengen aan het publiek.

En dat lukt ons. Zei het met de nodige moeite!

Theater gaat niet over rozen! Maar zonder is nog veel erger!

 

Groet,

Romijn