Blog van Anna Maria en Myrthe: trotse moeder

Wij zijn Myrthe en Anna Maria, dochter en moeder.

Myrthe heeft in januari 2022 een hersenbloeding gekregen,

door zwangerschapsvergiftiging.

Ze was toen 27 jaar.

Haar dochtertje is helemaal gezond.

Maar Myrthe moet leren leven met haar rechterhand die het niet doet en met afasie.

Spreken gaat moeizaam,

lezen en schrijven lukt (nog) niet.

Als moeder mag ik van Myrthe schrijven over de ups en downs in haar alledaagse, bijzondere leven.

Deze maand schrijft Anna Maria over het theaterstuk dat ze bezocht

en hoe trots ze is als moeder op Myrthe en haar gezin.

Allinich Anna

Wieke, ook moeder van een dochter met afasie,

vraagt me mee naar een theatervoorstelling

over een jonge vrouw die een herseninfarct krijgt.

De Friestalige voorstelling heet Allinich Anna.

Ik wil wel, ook al ben ik bang dat ik emotioneel zou kunnen worden.

Maar ach, dat zullen meer bezoekers zijn.

Bovendien vind ik het leuk om Wieke weer te zien.

Heel mooi dat hier een theaterstuk over gemaakt is.

Hoe meer de mensen weten wat de gevolgen kunnen zijn van een beroerte,

hoe beter het is voor de mensen die het overkomen is.

Ook afasie speelt een belangrijke rol in het stuk.

Ik hoop dat de voorstelling ook nog in het Nederlands gebracht gaat worden.

Bij de eerste scene, waarin Anna in haar eentje haar herseninfarct krijgt,

knijpt mijn keel dicht.

Want ook Myrthe was alleen.

De hele dag heeft ze de pijn in haar hoofd afgedaan als migraine.

Bikkel die ze is, laat ze niemand wat weten.

Als haar partner begin van de avond hun huis binnenkomt,

is de bloeding al een feit.

Dankbaar voor het "nu"

Maar we zijn niet toen, we zijn nu.

En ik denk aan gisteren toen Idwer, mijn zoon, en ik bij Myrthe en Alice waren.

Mijn moederhart klopt trots als ik mijn beide kinderen met elkaar zie praten.

Mijn zoon, die niets invult, maar wacht tot zijn zus haar woorden vindt.

Hoe zij elkaar soms een blik van verstandhouding toewerpen

als ik iets onnozels vraag over computer-gedoetjes:

ach ja mama is een beetje oud, ze snapt het niet helemaal.

Myrthe heeft mij steeds minder nodig.

Ze heeft haar eigen gezin en leven.

Het doet mij zo goed om te zien dat er liefde en verbondenheid is tussen hen drieën.

Natuurlijk is het weleens schipperen,

maar dat is in ieder jong gezin zo.

Dat er minder contact is tussen Myrthe en mij

is een teken dat het steeds beter gaat in haar eigen leven.

Gelukkig zie ik haar en Alice nog steeds elke week een dag.

Dan mag ik behalve moeder ook oma zijn.

Allinich Anna bracht me vooral naar het “toen”

maar wat ben ik dankbaar voor het “nu”.

Myrthe krijgt haar nieuwe leven steeds meer op de rit.

Dat mijn zoon en dochter nu zo goed met elkaar kunnen opschieten,

voelt als een groot cadeau.

Afgelopen vrijdag zijn ze voor het eerst samen gaan sporten inde sportschool.

Ik kreeg foto’s met blije hoofden en opgestoken duimen te zien,

dus ook dat ging goed.

Kinderdagverblijf

Volgende maand gaat Myrthe’s dochtertje voor het eerst naar het kinderdagverblijf in het dorp.

Nu is de opvang nog in de stad

en wordt Alice gebracht en gehaald door papa.

Straks kan Myrthe dit zelf doen omdat de opvang in de buurt is.

Heel fijn maar ook spannend.

Vooral het contact met de andere ouders.

Hoe zullen ze op haar gaan reageren,

wat zullen ze over haar denken?

Myrthe heeft al bedacht dat ze wat folders van AfasieNet meeneemt.

Die heeft ze afgelopen donderdag ook aan haar kapper gegeven.

Informeren

Myrthe wil de wereld laten weten wat afasie is.

En dat het ook jonge mensen kan overkomen.

De enige manier is mensen daarover te informeren.

Om die reden is ze een maand geleden naar Amsterdam afgereisd.

Het was een heel avontuur.

Daarover lees je in de volgende blog.

Geef een reactie

dinsdag 27-02-2024

in categorie:

Geen reactie

Geef je reactie

Laatste reacties

Steun Stichting AfasieNet
met een donatie