Lucky
De laatste dagen zie ik veel nieuwsberichten over ‘Lucky‘.
Drie jaar geleden vond de politie een man op straat.
Hij had een hersenbloeding gehad.
Sindsdien zit hij in een verzorgingstehuis.
Hij kan niet communiceren.
Ze weten niet wie hij is.
Herkenbaar
Lucky heeft afasie.
Blijkbaar een zware afasie.
Hulpverleners vragen om hulp van mensen die hem hopelijk kennen.
Zo kan hij zijn echte naam terugkrijgen.
Wat een herkenbaar verhaal voor anderen met afasie.
Wat doe je als je afasie hebt?
Onbekendheid
Weinig mensen weten wat afasie is.
Daarom probeer ik dit uit te leggen.
Ik hoop dat mijn verhalen anderen inspireren.
Om ons te helpen, om Lucky te helpen.
Want ik twijfel.
Ik worstel.
Echt.
Je hebt het vast ook meegemaakt:
na je hersenbloeding zeggen mensen
”Je hebt geluk gehad”
”Het kan veel erger”
”Dit is onzichtbaar”
Wat antwoord je dan?
Dankjewel?
Zelfstandig maar ook eenzaam
Het verhaal van Lucky gaat over meer dan taal.
Het gaat over identiteit.
Over wie je vroeger was.
Over wie je bent.
Over hoe je gezien wordt.
Iedereen zegt tegen mij:
”Wat zie je er goed uit.
Je kan goed stappen.
Ga je weer werken?
Wat ga je doen?”
Maar wat moet ik antwoorden?
- Dank u – ik koop alleen kleren in de uitverkoop.
- Dank u – ik ga naar de fysio en ik probeer ook fasciatherapie.
- Dank u – werken lukt me nog niet. Ik ben mijn rijbewijs kwijt. Ik wil graag oudere mensen interviewen over hun leven. Maar nu zit ik elke dag thuis. Ik erger me dood. Is dit mijn leven?
Eenzaamheid vervangt mijn zelfstandigheid.
Eerlijk
Mijn andere blogs waren altijd positief.
Inzichten in mijn afasie,
mijn manier om ermee om te gaan,
hoe het ons leven verbetert.
Maar om eerlijk te zijn.
Deze blog is minder positief.
Ik ben dit zo BEU!
Schrijven is moeilijker
Mijn man is opnieuw naar zijn werk.
Onze dochter is eindelijk naar vriendinnen.
Dus ik ging een blog schrijven.
Het lukte niet.
Vroeger was ik bijna beroepsschrijfster.
Nu ben ik mijn natuurlijke talent blijkbaar kwijt.
Schrijven, aanpassen, twijfelen – noem maar op.
Het voelde niet goed.
Hulp van Margo
Toen kwam onze dochter thuis.
Ik serveerde ons lekkere courgettesoep met mozzarella balletjes.
En ik deelde mijn probleem.
No shame.
Hoe overwin je mentale problemen?
Als je ze niet kan bespreken met jouw geliefden?
“Hoe kan ik deze blog positief maken, lieffie?”
Haar antwoord?
“Niet, mama.
Je bent niet de enige persoon die hiermee sukkelt.
Maak het dan negatief, so be it.”
Inderdaad.
Dus.
Rijbewijs
Ik lees de artikels over “Lucky”.
Hopend dat hij ‘geluk’ heeft.
Dat hij zich niet volledig bewust is
van de stoornissen in zijn hoofd.
Zelf ben ik zo “unlucky”
om te proberen om positief in het leven te staan.
En vooral voor mijn rijbewijs te gaan.
Net zoals vroeger wil ik opnieuw zeer zelfstandig zijn.
Binnen enkele weken krijg ik antwoord.
Als ik opnieuw 6 maanden zonder rijbewijs val,
geef me jullie hulp.
Ik ben op zoek naar een step die ik een tijdje mag gebruiken.
Ik koop graag een stukje zelfstandigheid
Een fiets lukt me niet met mijn slechte voet.
Een step lukt wel.
Hulp
Werk je voor een universiteit?
Die (meertalige) afasie onderzoekt?
Let me know, it’s my thing too.
Ken je een neuropsychologe die me kan helpen?
Om dit positief te behandelen?
Make the unlucky lady a lucky one, people.
Geef Lucky zijn eigen, passender naam terug.
Het kan niet stuk, wat een geluk.
Bedankt!
Maya Stael
P.S. wil een journalist dit uitwerken in een grondiger artikel met de hulp van een afasie-slachtoffer? Drop een mailtje naar maya@reel.agency
P.P.S. Een extra merci’tje aan onze dochter Margo voor haar advies. Merci bolleken – jij en papa <3.